Dankbaarheid voor je lichaam: het wonder van wat je lichaam elke dag voor je doet

Vanmorgen stond ik onder de douche.

Ik voelde het warme water over mijn huid stromen, waste mijn haren en droogde me af. Daarna liep ik naar beneden en ging verder met mijn dag.

Een heel gewoon moment.

En toch zijn juist die gewone momenten de afgelopen maanden steeds minder gewoon voor me geworden.

Want een tijd geleden kon ik dit niet zomaar.

Na twee weken ziekenhuis kwam ik thuis met een lichaam dat uitgeput was. Ik was ontzettend dankbaar dat ik weer thuis was. Alleen al het feit dat ik mijn eigen voordeur weer achter me dicht kon trekken, voelde als een geschenk.

Maar thuiskomen betekende niet dat mijn lichaam ook weer thuis was.

Mijn energie was weg. Mijn spieren waren zwak. Mijn benen droegen me nauwelijks. Zelfs mijn haren wassen kon te veel zijn.

En ineens werd iets zichtbaar waar ik daarvoor nooit bij had stilgestaan:

hoe ongelooflijk veel mijn lichaam iedere dag voor mij doet.

Zonder dat ik het vraag.

Zonder dat ik erover nadenk.

Zonder dat ik er dankjewel voor zeg.

Hoe vanzelfsprekend ons lichaam eigenlijk voelt

Ik hoef ’s morgens niet tegen mijn hart te zeggen dat het maar weer moet beginnen met kloppen.

Mijn longen wachten niet op mijn instructies voordat ze ademhalen.

Mijn lichaam hoeft niet eerst met mij te overleggen voordat het aan de slag gaat met herstellen.

Terwijl ik slaap, gebeurt er van alles.

Mijn lichaam blijft werken.

Het regelt, herstelt, beschermt en zoekt voortdurend naar evenwicht.

En ik?

Ik slaap gewoon.

Dat vind ik eigenlijk een wonder.

Misschien is dat wel het bijzondere aan ons lichaam: juist datgene wat het meest bijzonder is, voelt vaak het meest vanzelfsprekend.

We denken er niet over na dat we kunnen lopen.

Tot lopen ineens moeite kost.

We denken er niet over na dat we onze armen kunnen optillen.

Tot zelfs dat zwaar voelt.

We denken er niet over na dat we zelfstandig kunnen douchen, een deur kunnen openen, een hond kunnen aaien of iemand kunnen omhelzen.

Tot ons lichaam ons laat ervaren hoe bijzonder dat eigenlijk is.

Toen mijn lichaam mij liet vertragen

Mijn eerste wandelingen na het ziekenhuis waren klein.

Heel klein.

En toch waren ze voor mij enorm.

Soms ging de rolstoel mee. Soms moest ik onderweg zitten. Soms was het al een overwinning dat ik weer een stukje verder kwam dan de dag ervoor.

Ik weet nog dat ik op een gegeven moment weer in het bos liep met de hond.

Niet ver.

Niet snel.

Maar ik liep.

Op mijn eigen benen.

Tussen de bomen.

En ergens midden in dat bos kwam er een moment waarop ik dacht:

Wat bijzonder dat ik hier weer loop.

Niet omdat ik een prestatie had geleverd.

Maar omdat ik ineens zag wat er al die jaren daarvoor zo vanzelfsprekend was geweest.

Mijn benen.

Mijn adem.

Mijn voeten die de grond raakten.

Mijn ogen die de bomen zagen.

Mijn lichaam dat mij weer meenam de wereld in.

Later gebeurde hetzelfde toen ik de boot weer zelf kon aanmeren.

Voor iemand anders misschien een heel onbeduidend moment.

Voor mij niet.

Ik stond daar en dacht:

Kijk nou eens wat je weer kunt.

Wat ons lichaam ons probeert te vertellen

Mijn hoofd wilde vaak verder.

Mijn lichaam zei: wacht nog even.

Mijn hoofd dacht: ik zou toch inmiddels wel wat meer moeten kunnen?

Mijn lichaam zei: vandaag is dit genoeg.

Dat vond ik misschien nog wel een van de moeilijkste lessen.

Want we zijn gewend geraakt aan doorgaan.

Aan presteren.

Aan luisteren naar wat er van ons wordt verwacht.

En ondertussen zijn we soms zo druk bezig met alles wat moet, dat we nauwelijks nog voelen wat we zelf nodig hebben.

Terwijl ons lichaam ons voortdurend informatie geeft.

Vermoeidheid.

Spanning.

Ontspanning.

Een diepe zucht.

Een brok in je keel.

Een gevoel van ruimte.

Een lichaam dat zegt: ja.

Of juist heel duidelijk: nee.

Misschien begint bewust leven en meer aandacht hebben voor jezelf wel daar.

Niet bij nóg meer doen.

Maar bij leren luisteren.

Bij jezelf serieus nemen.

Bij ontdekken wat jij nodig hebt.

Juist dat sluit aan bij wat ik ook zie in mijn werk rondom persoonlijke en spirituele groei: opnieuw leren voelen wat van jou is, welke behoeften je hebt en wat er voor jou werkelijk toe doet. In mijn gratis masterclass Terug naar de Kern ga ik hier dieper op in.

En juist dat raakt voor mij aan zelfliefde.

Niet als iets groots of ingewikkelds.

Maar als de bereidheid om jezelf niet steeds voorbij te lopen.

Om aandacht te geven aan wat er in jou leeft.

Om jezelf net zo serieus te nemen als de mensen voor wie je zo goed kunt zorgen.

Misschien begint zelfliefde wel bij jezelf leren zien, voelen en erkennen. Daarover schreef ik eerder ook meer over zelfliefde en bewustwording.

Dankbaarheid voor wat er gewoon is

Misschien geldt dit trouwens niet alleen voor ons lichaam.

Ook in het leven zelf kijken we vaak pas echt naar iets wanneer het dreigt weg te vallen.

We merken de stilte op wanneer het lawaai te veel wordt.

We voelen de waarde van gezondheid wanneer we ziek zijn.

We beseffen hoe dierbaar iemand is wanneer we diegene missen.

We voelen hoe bijzonder vrijheid is wanneer we beperkt worden.

Dat is misschien wel een van de kanten van rouw die ik in mijn werk steeds opnieuw tegenkom.

Rouw gaat niet alleen over het missen van iemand die is overleden.

Rouw kan ontstaan wanneer iets wat belangrijk voor je was verandert, verdwijnt of niet meer kan zoals vroeger.

En juist daardoor leren we soms opnieuw kijken.

Met andere ogen.

Niet omdat we eerst iets moeten verliezen om dankbaar te mogen zijn.

Maar omdat verlies ons soms wakker maakt.

Mij heeft mijn ziekte wakker gemaakt.

Niet alleen voor de kwetsbaarheid van mijn lichaam.

Maar juist voor de ongelooflijke kracht ervan.

Wat een wonder eigenlijk

Mijn lichaam heeft de afgelopen maanden hard voor mij gewerkt.

Het heeft gedaan wat het kon.

Het heeft hersteld.

Het heeft grenzen aangegeven.

Het heeft mij vertraagd toen ik zelf niet wilde vertragen.

En stukje bij beetje bracht het me terug.

Daarom wil ik je vandaag eigenlijk niets meegeven om te doen.

Alleen iets om even bij stil te staan.

Misschien wanneer je straks onder de douche staat.

Of wanneer je naar buiten loopt.

Wanneer je je hond aait.

Wanneer je iemand die je lief is aanraakt.

Wanneer je ’s avonds in bed ligt en je lichaam eindelijk niets meer hoeft.

Kijk dan eens met nieuwe ogen.

Niet naar wat er ontbreekt.

Maar naar wat er is.

Naar alles wat jouw lichaam al die tijd voor je heeft gedaan, terwijl jij er niet eens over nadacht.

Voel je voeten.

Voel je adem.

Voel je handen.

En misschien hoef je helemaal niets te veranderen.

Misschien hoef je alleen maar even te beseffen:

ik ben hier.

Ik leef.

Mijn lichaam draagt mij.

En misschien voel je dan, net als ik steeds vaker voel:

wat een wonder eigenlijk… dat ik dit allemaal gewoon kan.

Niet omdat het gewoon is.

Maar omdat we eraan gewend zijn geraakt.

En misschien is dat wel een van de mooiste vormen van dankbaarheid:

niet wachten tot iets wegvalt om de waarde ervan te zien,

maar leren kijken…

terwijl het er nog is.

Wil je verder onderzoeken hoe je meer vanuit liefde, bewustwording en verbinding kunt leven? Op mijn website vind je ook meer over leven vanuit liefde en over Soulreading.