Jezelf zijn: durf jij uit het kooitje te stappen?
Afgelopen weekend waren we in attractiepark Slagharen.
Tussen alle achtbanen, attracties en vrolijke drukte liep ik langs een vitrine. Mijn blik bleef hangen.
Een vogel.
Gevangen in een kooitje.
Het was maar een klein moment. Toch bleef het beeld bij me.
Want ineens zag ik niet alleen een vogel in een kooitje.
Ik zag vrouwen.
Vrouwen die zichzelf kleiner maken.
Vrouwen die zich aanpassen.
Vrouwen die voortdurend voelen wat er van hen verwacht wordt.
Vrouwen die hun eigen verlangens parkeren omdat ze bang zijn om iemand teleur te stellen.
En misschien herken jij jezelf daar ook wel een beetje in.
In welk kooitje zit jij?
Een paar dagen eerder had ik een gesprek over de druk die veel vrouwen ervaren om te voldoen aan wat de maatschappij van hen vraagt.
Je hoort hoe het hoort.
Een goede moeder zijn.
Een betrokken partner.
Een succesvolle werknemer of ondernemer.
Een sociaal leven hebben.
Gezond leven.
Je huis op orde hebben.
Er goed uitzien.
Sterk zijn.
En vooral: niet te veel afwijken.
Want als je afwijkt van wat als ‘normaal’ wordt gezien, kan dat ongemakkelijk voelen.
Voor jezelf.
Maar soms ook voor de mensen om je heen.
En dus passen we ons aan.
We leren hoe we ons moeten gedragen om erbij te horen. We leren welke kanten van onszelf welkom zijn en welke we beter kunnen verbergen.
Totdat je op een dag misschien ontdekt:
Ik weet eigenlijk helemaal niet meer wat ík wil.
Je bent dan misschien niet letterlijk gevangen.
Maar vanbinnen kan het wel zo voelen.
Als een vogel in een kooitje.
Want in een kooitje weet je tenminste waar je aan toe bent
Dat is misschien wel het meest ingewikkelde aan vrijheid.
Vrijheid vraagt iets van je.
In het kooitje weet je hoe het werkt. Je kent de regels. Je weet wat er van je verwacht wordt. Je weet welk gedrag goedgekeurd wordt en wanneer je binnen de lijntjes blijft.
Dat kan veilig voelen.
Zelfs wanneer het je ongelukkig maakt.
Want buiten het kooitje ligt het onbekende.
Daar moet je zelf gaan ontdekken.
Wat wil ík eigenlijk?
Waar word ik blij van?
Waar gaat mijn hart sneller van kloppen?
Wat voelt voor mij als waarheid?
En misschien nog spannender:
Wie ben ik wanneer ik niet langer probeer te voldoen aan de verwachtingen van anderen?
Luisteren naar wat er vanbinnen leeft
Die vraag kwam opnieuw bij me op toen ik gisteren de film Cardeck zag, waarin spiritisme een belangrijke rol speelt.
Wat me vooral raakte, was de onderliggende boodschap:
Voel.
Voel wat er in je leeft.
Voel waar je hart sneller van gaat kloppen.
Voel wat jou raakt.
Voel wat jij de wereld wilt meegeven.
Niet omdat iemand anders heeft bepaald dat dit jouw bestemming is.
Maar omdat het vanbinnen klopt.
Dat klinkt misschien eenvoudig.
Maar leven vanuit je diepste zijn vraagt moed.
Want zodra je andere keuzes gaat maken, kan er weerstand ontstaan.
Van jezelf.
Maar ook vanuit je omgeving.
Verandering vraagt moed
Door de geschiedenis heen zijn er mensen geweest die buiten de bestaande maatschappelijke kaders vielen. Mensen die anders geloofden, anders leefden of vragen stelden bij wat als vanzelfsprekend werd gezien.
De angst voor het onbekende is daarmee niet iets van alleen deze tijd.
Ook vandaag kan het spannend zijn om af te wijken van wat anderen normaal vinden.
Want wat gebeurt er als jij besluit om niet langer automatisch mee te bewegen?
Wat als jij ineens zegt:
Dit past niet meer bij mij.
Dit wil ik niet meer.
Dit voelt niet goed.
Dit wil ik wél.
Dat kan behoorlijk spannend zijn.
Zeker wanneer de mensen om je heen gewend zijn aan de versie van jou die zich aanpast.
Je aanpassen kost ook energie
Misschien denk je dat aanpassen de veilige weg is.
Maar jezelf voortdurend aanpassen kost ontzettend veel energie.
Elke keer dat je iets inslikt.
Elke keer dat je ‘ja’ zegt terwijl je ‘nee’ voelt.
Elke keer dat je je verlangen wegduwt.
Elke keer dat je je afvraagt wat anderen ervan zullen vinden.
Elke keer dat je probeert iemand anders te zijn dan wie je werkelijk bent.
Langzaam raak je verwijderd van jezelf.
En misschien is dat wel een van de grootste vormen van verlies:
jezelf kwijtraken terwijl je probeert erbij te horen.
Je weet misschien nog precies wat er van je verwacht wordt.
Maar niet meer wat jij nodig hebt.
Niet meer waar je blij van wordt.
Niet meer wat jouw hart je vertelt.
Juist daarom begint jezelf zijn vaak bij iets heel eenvoudigs: jezelf weer serieus nemen. Luisteren naar wat je voelt en jezelf toestaan dat jouw behoeften er óók mogen zijn.
Wil je hier op een laagdrempelige manier mee aan de slag? Dan kun je mijn gratis E-book Zelfliefde downloaden. Daarin neem ik je mee in het ontwikkelen van meer zelfliefde, zelfvertrouwen en acceptatie.
Wat als je je vleugels weer uitslaat?
Terug naar die vogel in het kooitje.
Ik bleef denken aan het verschil tussen gevangen zijn en vrij kunnen vliegen.
Hoe zou het voelen als jij de deur van jouw kooitje zou openen?
Misschien niet eens om direct weg te vliegen.
Maar gewoon om eerst eens naar buiten te kijken.
De ruimte te voelen.
Je horizon te verbreden.
Te ontdekken wat er nog meer is.
Niet langer vanuit angst te leven, maar steeds meer vanuit liefde.
Jezelf opnieuw leren kennen.
Vertrouwen op wat je voelt.
Je eigen richting ontdekken.
En ervaren dat de wereld zoveel groter is dan het kleine stukje waarin je jezelf misschien jarenlang hebt gehouden.
Vrijheid betekent niet dat je nergens meer bang voor bent.
Vrijheid betekent misschien juist dat je leert om je angst niet langer het stuur in handen te geven.
Dat je durft te voelen:
Dit ben ik.
En dat dat genoeg is.
Je hoeft jezelf niet opnieuw uit te vinden
Misschien hoef je helemaal geen nieuwe versie van jezelf te worden.
Misschien mag je juist terug naar degene die je diep vanbinnen altijd al was.
Naar dat meisje dat wist wat ze leuk vond.
Naar die vrouw die ergens diep vanbinnen allang voelt wat ze wil.
Naar je intuïtie.
Naar je eigen waarheid.
Naar jouw essentie.
De weg daarheen is niet altijd gemakkelijk.
Soms kom je oude overtuigingen tegen.
Soms de angst om anderen teleur te stellen.
Soms verdriet om hoeveel jaren je hebt geleefd vanuit wat ‘moest’.
En soms ontdek je dat het juist heel stil wordt wanneer je eindelijk stopt met luisteren naar alle stemmen om je heen.
Dan blijft er één stem over.
Die van jezelf.
Wil je verder onderzoeken wie jij bent onder al die verwachtingen en patronen? Dan kan mijn gratis masterclass Terug naar de Kern een mooie eerste stap zijn. In deze masterclass onderzoek je onder andere je eigen behoeften, intuïtie en de verbinding met wie je werkelijk bent.
Hoe ziet jouw wereld eruit buiten het kooitje?
Misschien is dit het moment om jezelf eens een paar vragen te stellen:
- Waar in mijn leven pas ik mij aan terwijl ik eigenlijk iets anders voel?
- Waar zeg ik ‘ja’, terwijl mijn lichaam eigenlijk ‘nee’ zegt?
- Wat zou ik kiezen als ik niet bang was voor de mening van anderen?
- Waar gaat mijn hart sneller van kloppen?
- Welke kant van mezelf houd ik nog verborgen?
- Wat verlangt er in mij om ontdekt te worden?
Je hoeft vandaag niet meteen uit je kooitje te vliegen.
Maar misschien kun je wel alvast het deurtje openen.
Een klein beetje ruimte.
Een eerste stap.
Een eerste keer luisteren naar jezelf.
Want misschien begint vrijheid niet met vliegen.
Misschien begint vrijheid met voelen dat je vleugels hebt.
Wil jij ontdekken wie jij werkelijk bent?
Als medium en spiritueel coach begeleid ik vrouwen die voelen dat ze zijn vastgelopen in verwachtingen, overtuigingen of oude patronen en verlangen naar meer verbinding met zichzelf.
In mijn persoonlijk maatwerktraject gaan we niet op zoek naar een nieuwe versie van jou. We onderzoeken juist wat er onder al die lagen van aanpassen, denken en ‘moeten’ aanwezig is.
Wie ben jij wanneer je weer leert luisteren naar je eigen gevoel en intuïtie?
Welke verlangens liggen er onder de verwachtingen van anderen?
En wat heb jij nodig om steeds meer te gaan leven op een manier die werkelijk bij jou past?
Je hoeft het kooitje niet in één keer achter je te laten.
Je mag stap voor stap ontdekken hoe het is om je vleugels uit te slaan.
Wil je onderzoeken wat daarin voor jou mogelijk is? Je bent welkom voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek.
